Over de Windhonden soorten,
De Greyhound en de Galgo Espangol,
Er zijn zeer oude overblijfselen en afbeeldingen van windhonden gevonden. Al duizenden jaren geleden kwamen windhonden in het Midden-Oosten voor.
Over het algemeen zijn windhonden intelligent, zelfstandig en onafhankelijk.
Vaak zijn ze zachtmoedig, terughoudend, rustig en gemakkelijk om in huis te hebben.
In het karakter van de meeste rassen is de grote zelfbewustheid evenals de felle jachtpassie bewaard gebleven.
Windhonden jagen voornamelijk op het zicht.
Als ze eenmaal iets in het oog hebben en zeker als dat gaat rennen, gaan ze erachter aan.
Hierbij zijn ze volstrekt doof voor welk woedend of wanhopig geroep dan ook.
Hazen, konijnen, reeën, katten, pluimvee en zelfs andere honden worden met passie achtervolgd.
Door hun hoge snelheid en wendbaarheid zijn windhonden in staat om de meeste vluchtende dieren te grijpen.
En omdat deze honden zo snel zijn en goed kunnen jagen worden ze in vele landen gebruikt maar vooral misbruikt.
Het is triest dat een eens zo nobel dier, nog te zien op schilderijen van vroeger.
waarop deze mooie dieren staan afgebeeld, in kastelen vaak als huisdier van de rijkere klasse.
nu worden ze vaak gezien als niet meer dan een gebruiksartikel , wat je weggooid na gebruik.
Ik word nog wel eens aangesproken door mensen, en die zeggen dan, wat een prachtige honden zijn dat en die zijn zeker wel duur?
Ja, je zou het denken dat deze prachtige gespierde snelle dieren duur zouden zijn,
en waren ze dat maar want als ze duur zouden zijn dan was er niet zoveel misbruik van deze dieren.
Een volbloed racepaard is duur en word goed behandeld en vaak in de watten gelegd omdat hij duur is en hij/zij zo hard kan lopen.
en krijgt het beste voer en medische verzorging, nageslacht van zo'n paard kost heel veel geld want zijn nageslacht zou ook wel eens zo snel kunnen zijn.
Maar nee, voor de windhond zoals de Greyhound is het niet zo dat hij echt kostbaar is.
want er zijn zoveel Greyhounds die gefokt worden,
ze hebben namelijk geen lange dracht zoals een paard en er zit vast wel een snelle tussen al die pups.
want het zijn ook nog vrij grote nesten die een greyhound krijgt.
Van al puppies zitten er misschien wel een paar snelle tussen die andere laten we gewoon inslapen die hebben we niet meer nodig of laten we als proefdier achter bij een lab.
En zo worden er onnodig veel Greyhounds gefokt voor de commerciele industrie zodat mensen daar dan op kunnen wedden welke hond het snelste is.
Tuurlijk is het een prachtig gezicht om die honden te zien rennen, het is waar ze voor geboren zijn, rennen. Maar wat als ze niet meer kunnen rennen? Dan gaan ze meestal niet met pensioen zoals je misschien zou denken en ze kunnen best oud worden deze sterke oerhonden ,misschien zelfs 16 en dat voor zo'n grote hond. Vaak is het zo dat als ze pas 3 jaar oud zijn ze al minder snel zijn dan hun jongere soortgenoten dus hun pensioen zou al heel vroeg zijn.
Wat moet je met al die duizenden Greyhounds die niet meer snel genoeg zijn om de mens te plezieren.
Sommige blijven heus wel bij hun baasjes om als huisdier te blijven, maar dat zijn echt SOMMIGE, een druppel op een gloeiende plaat. Als het om geld gaat dan zijn mensen niet zo erg lief voor dieren. Als het om veel geld gaat zijn mensen ook niet lief voor mensen. Hebzucht is een nare ziekte die we helaas allemaal wel eens meemaken.
Al die andere Greyhounds die over blijven daar zou het slecht mee aflopen als niemand zich hun lot zou aantrekken.
Ze zouden sterven ,stuk voor stuk , allemaal ..
Er zijn veel berichten over wat er allemaal gebeurt met deze dieren die je kan lezen op het internet bij veel stichtingen die zich het lot aantrekken van deze prachtige mooie ,lieve en zachte dieren.
Gelukkig zijn er mensen die er voor zorgen dat deze honden geadopteerd kunnen worden en nog een fijn leven kunnen krijgen bij iemand thuis die net als ik deze dieren helemaal geweldig vind.
Kijk eens bij mijn web links naar een aantal stichtingen die zich sterk maken voor deze honden en waar je ook de verhalen kan lezen over deze honden en wat je kan doen om ze te helpen.
Ik heb het nu in dit verhaal over de Greyhounds die op de commerciele renbanen gebruikt worden en niet over de renbanen die als hobbysport gebruikt worden en waar het rennen niet om geld gaat maar om het plezier van mens en dier. Deze banen zijn er ook in Nederland en het gokken hier op dit rennen is hier in Nederland gelukkig verboden.
Als je een windhond hebt en je wilt hem is lekker laten rennen achter een kunsthaas aan dan kan dat vaak ook op de renbanen in Nederland.
De commerciele renbanen zijn er over de hele wereld maar de Greyhound is van oorsprong een Ierse hond en vooral uit Ierland en Engeland werden ook de Greyhounds die eigenlijk met pensioen moesten ook nog eens naar Spanje verscheept zodat ze in Spanje ook nog hun laatste restje energie konden verbranden op de renbanen die er ook zat waren in Spanje.
Spanje heeft ook zijn eigen windhonden soort en die heet de Galgo Espangol en deze Galgo zoals hij meestal in het kort word genoemd is van nature ook een snelle jager op konijnen/hazen maar is niet zo snel als een Ierse Greyhound. De greyhound is een echte sprinter die in een korte tijd een explosie van snelheid van wel 70 km/u kan maken maar is dan ook snel weer uitgeblust na ongeveer 800 meter er zijn zelfs honden die verder kunnen.
De Galgo Espangol
De Spaanse Galgo is een duurloper die ongeveer 50 km/u kan halen en kan dat ook een aantal kilometers volhouden en loopt vaak op ruig terrein.
In sommige gevallen is het moeilijk om een Galgo van een Grey te onderscheiden. De greyhound is een sprinter voor korte afstanden, de Galgo daarin tegen moet in staat zijn langdurig te kunnen galopperen. Deze verschillende eisen vormde hun types. De Galgo is smaller dan de greyhound, een Galgo-reu meet maar 62-70 cm en de teef 60-68 cm. De Lendenpartij moet van de zijkant gezien hoger liggen dan de schouders. In tegenstelling tot de grey, heeft de Galgo geen dikke ronde spiermassa’s op de achterhand en rug, maar een vlakkere bespiering die karakteriserend is voor een lange afstandloper. Zijn borstkas is niet zo diep als die van een greyhound en mag niet tot aan de ellebogen reiken. Het hoofd van de Galgo is zeer lang en fijn met een smallere schedel en relatief grote roze oren. De staart van de Galgo is erg lang met aan het einde een naar de zijkant staande haak.
Er zijn twee type Galgos, de gladhaar en de ruwhaar, waarbij de ruwhaar een vachtlengte van 10 cm kan bereiken. Daar de twee types door elkaar gefokt mogen worden kan de vacht variëren van kort- tot lang- en ruwhaar. Verder staat er in de standaard dat alle kleuren zijn toegestaan; van gestroomd, zwart, donker en lichte beige tinten, kaneel, geel, rood, wit tot gevlekt, waarbij dit laatste niet erg gewild is omdat daar men aanneemt dit van de greyhound afkomt. Witte aftekeningen op de snuit, staartpunt en de poten, wat bij veel honden voorkomt, wordt graag gezien.
De Galgo Español vertoont typische karaktertrekken van een windhond. Thuis, is de Galgo rustig, niet opdringerig en blaft maar zelden. Hij bewaart zijn energie en Spaanse vurigheid voor buiten. De Galgo kan zonder problemen in de stad wonen, als hij maar genoeg bewegingsmogelijkheden krijgt. Rennend door het open veld laat hij iedereen zijn vurige temperament zien. De Galgo is erg aanhankelijk naar zijn baas en/of familie, bij vreemden is hij vaak terughoudend en voorzichtig, maar absoluut niet agressief. De Galgo beslist zelf wie hem mag aaien en wie niet. Omdat de Galgo van nature voorzichtig en terughoudend is, is het van het grootste belang dat de puppen al van kleinsafaan met allerlei situaties in aanraking komen. Dit om te voorkomen dat hun voorzichtigheid kan veranderen in angst. Galgos kunnen prima overweg met andere honden, zij gaan liever de confrontatie uit de weg. Door hun rust en zachtheid gaan Galgos prima met kinderen samen.
De Galgo Español is zeer verwant met de Spaanse traditie en was gedurende eeuwen een compagnon van de Spaanse adel. Zo wordt er bijvoorbeeld over de Spaanse nationaal held El Cid geschreven, dat hij met deze honden ging jagen. In Spanje was jagen met windhonden niet alleen een privilege voor de rijkere mensen zoals in vele andere Europese landen. Vandaag de dag wordt er nog altijd gejaagd door de plaatselijke bevolking. Oorspronkelijk was de hazenjacht alleen voor het verkrijgen van voedsel, maar later werd dit een georganiseerde sport, de zogenaamde "CARRERAS EN CAMPO". In deze competitie wordt de moed, kracht en jachttechniek van deze honden beoordeeld. De traditie en de regels van zo een competitie kunnen worden teruggeleid naar de tijd van het Romeinse Imperium. Heden ten dage zijn vele Galgo Español bezitters lid van kleine renverenigingen die regelmatig coursingen organiseren. Het doel is om bij de beste van het land te horen om in de finale van de Spaanse coursing kampioenschap "Copa de Su Majestad el Rey" te verschijnen.
Ondanks zijn populariteit, dreigde de raszuivere Galgo Español aan het begin van onze eeuw uit te sterven. In de Jaren ’30 zijn vele Spanjaarden overgestapt van de traditionele rennen "carreras en campo" naar het professionele baanrennen, volgens het engelse idee. Hier ging het niet om roem en eer maar om het geld. In de eerste races werden Galgos en greyhounds samen gestart, maar de Galgo Español is op een vlakke renbaan niet zo snel als de greyhound. Omdat greyhound gevoeliger is voor blessures, kruisten de Spanjaarden al snel geïmporteerde greyhounds met hun Galgos Españoles. Dit om honden met snelheid en robuustheid te krijgen. De voor de renbaan gefokte kruisingen, Galgo Ingles-Español genoemd, lijken in zijn verschijning en karakter meer op de greyhound. Het type van de Galgo Español verdween hier door meer en meer. In de binnenlanden van Spanje, waar de honden nog gefokt werden voor de hazenjacht of "carreras en campo" en geen kruisingen met greyhounds werden/worden gedaan, zijn er daar nog vele mooie en hoogtypische Galgos Españoles bewaard gebleven. Jammer genoeg zijn nog vele eigenaren niet geïnteresseerd om hun puppen in het stamboek op te laten nemen. Maar steeds meer ambitieuze fokkers in Spanje hechten waarde aan het fokken van honden met Stamboom en registratie.
Daarnaast moet jammer genoeg ook gemeld worden, dat er ook nog een groot aantal zogenaamde "Galgo-liefhebbers" in Spanje zijn, die deze naam absoluut niet verdienen. Want er worden nog steeds vele Galgos Españoles aan het einde van het jachtseizoen op verschrikkelijke wijzen om het leven gebracht.
Met velen bedoelen ze heel veel wel 50:000 duizend Galgo's per jaar die na het jachtseizoen worden vermoord, mishandeld, gedumpd op de snelweg, in diepe putten gegooid, opgehangen.
Als je meer wilt weten over deze prachtige dieren dan kan je de verhalen lezen bij de verschillende links over windhonden organisaties die zich sterk maken om deze honden te helpen.